Voor Koen Hermans was er jarenlang één doel dat alles oversteeg, wereldkampioen worden in het WK Zijspancross. Dat was de stip op de horizon, het moment waarop zijn carrière “geslaagd” zou zijn en waarop hij, met een gerust hart, de helm aan de wilgen zou kunnen hangen. Maar wat gebeurt er als die droom werkelijkheid wordt?
Voor zijn voormalig bakkenist Ben van den Boogaart betekende het de kroon op zijn carrière. Na het veroveren van zijn vijfde wereldtitel nam Ben afscheid als actief bakkenist, tevreden en voldaan. Voor Koen brak echter een nieuwe fase aan. Met de titel op zak, maar nog altijd met ambitie in het hart, moest hij op zoek naar een nieuwe teamgenoot. Die vond hij in Dion Rietman, overgekomen van Justin Keuben. Laatst genoemde werd na een zware val en aanhoudende blessureproblemen helaas gedwongen zijn carrière voortijdig te beëindigen.
De zoektocht naar een nieuwe bakkenist
Wanneer een vijfvoudig wereldkampioen stopt bij de huidig wereldkampioen blijft zijn plek niet lang onbenoemd. Hermans merkte dat al snel. “Meerdere bakkenisten belden mij,” vertelt hij. “Vooral jonge talenten die graag met mij in het wereldkampioenschap wilden rijden.” Toch was het één telefoontje dat eruit sprong dat van Dion Rietman.
“Dion vroeg of ik het zag zitten om samen het avontuur aan te gaan. Ik kende zijn snelheid al, we wonen in de buurt van elkaar dat waren positieve punten. Maar eerlijk gezegd heb ik nog lang getwijfeld. Pas twee weken geleden heb ik definitief de knoop doorgehakt.”
Die twijfel had niets te maken met Dion, benadrukt Hermans. De echte reden lag thuis.
“Met het aanstaande vaderschap wilde ik eerst voelen hoe dat zou zijn en wat voor invloed dat zou hebben op mijn sport. Dat moest ik voor mezelf helder krijgen. Nu durf ik het aan.”
Van droom naar nieuwe realiteit, hoe lang gaat Hermans door?
Dat Hermans zijn hele carrière per seizoen bekijkt, is voor hem niets nieuws.
“Ik doe dat eigenlijk altijd,” zegt hij. “Je bent als rijder natuurlijk ook afhankelijk van sponsoren of je überhaupt een nieuw seizoen kunt rijden.”
Maar er speelt meer. Jarenlang drukte de droom van de wereldtitel zwaar op zijn schouders. “De druk was enorm. Ik móést wereldkampioen worden. Maar toen die titel er eenmaal was en ik daarna tijdens de Sidecar of Nations reed, merkte ik hoe ontspannen ik was. Ik kon gewoon genieten. Als dat een voorbode is voor het komende seizoen, zou dat heel fijn zijn.”
Hermans rijdt al zijn hele leven. “Ik ben nu 28 en zit al op een motor sinds ik drieënhalf was,” zegt hij met een kleine glimlach. “Andere rijders van midden dertig zeggen altijd dat ik nog járen door kan. Maar ik doe het nu al zo lang. Ik kijk ook uit naar leuke dingen doen met het gezin.”
Of 2026 zijn laatste seizoen wordt? Hermans houdt alle opties open. “We gaan het zien. Misschien wordt het één jaar, misschien een paar. Ik heb altijd alles moeten geven voor de sport, dus het leven daarna lijkt me ook mooi.”
Wat het antwoord uiteindelijk ook wordt én ding staat vast. Koen Hermans gaat nog één keer en misschien wel meerdere keren , vol voor zijn sport. Maar dit keer met rust in het hoofd, een wereldtitel op zak en het besef dat hij zijn droom allang heeft waargemaakt.
Fotocredits – WSC
