We hadden het geluk dat Yamaha ons zowel een nieuwe 2026 YZF450 als een YZ125 heeft toegestuurd. Hoewel de basis van de YZ125 al jarenlang grotendeels onveranderd is gebleven, heeft de motor door de jaren heen wel updates gekregen en blijft hij een van de beste in zijn klasse.
De YZF450 heeft daarentegen voor 2026 een aantal grote updates gekregen, die uitgebreider worden behandeld in een aparte review. In dit artikel ga ik in op wat ik tot nu toe dit jaar wel en minder prettig vind aan beide motoren.
Laten we beginnen met de minpunten…
Ik heb het al eerder gezegd, maar de bouten van de vorkbeschermers op de hele YZ/YZF-lijn zijn wat mij betreft echt een ergernis. Het zijn inbusbouten, waar ik op zich mee kan leven, al zou een 8 mm bout handiger zijn. Het lijkt echter een keuze die meerdere Japanse merken maken.
Het grootste probleem zit in de positie van de bouten. Twee van de drie zijn prima bereikbaar met een T-sleutel of ratel, maar de laatste lijkt echt geplaatst om mensen te irriteren. De enige manier om erbij te komen is door het voorwiel te verwijderen, of als je geluk hebt met een extreem korte inbussleutel. Dit is meer een KYB- dan een Yamaha-probleem, maar ik hoop dat hier in de toekomst iets aan gedaan wordt.
Een ander punt waar ik moeite mee heb, is de hydraulische koppeling op de YZF450. De grootste update voor 2026 is waarschijnlijk de overstap van een kabelkoppeling naar een hydraulisch systeem. Yamaha heeft gekozen voor een Nissin-systeem in plaats van het GYTR Brembo-systeem dat eerder beschikbaar was.
Ik heb altijd een voorkeur gehad voor een kabelkoppeling, maar het Brembo-systeem was zeker niet slecht. De Nissin-koppeling voelt echter erg agressief en maakt het lastig om een consistent aangrijppunt te vinden. Het voelt erg aan/uit, waardoor ik constant moet vechten om het voorwiel laag te houden.
Ik heb wel een plan: ik ga twee tanden minder monteren op het achtertandwiel (naar 47) in de hoop dat dit de agressiviteit vermindert. Werkt dat niet, dan probeer ik het 2025 GYTR Brembo-systeem te monteren.
De Yamaha-modellen behoren tot de mooiste motoren op de markt, maar de uitlaatbocht van de tweetaktmodellen ziet er simpelweg niet zo goed uit. De zwarte pijp geeft de motor een verouderde uitstraling. Technisch werkt hij prima en ik begrijp ook waarom hij zwart is—het helpt om de uitstraling langer netjes te houden en voorkomt dat hij snel roestig oogt zoals een aluminium pijp. Het is dezelfde reden waarom sommige fabrikanten kiezen voor verchroomde uitlaten. Toch oogt het wat gedateerd.
Dit zijn eigenlijk de enige minpunten die ik heb over beide motoren. Zonder te overdrijven: Yamaha heeft het met beide modellen gewoon erg goed gedaan. Ik durf wel te zeggen dat de YZF250 en YZ250 net zo indrukwekkend zijn.
Dan de pluspunten…
Zoals eerder genoemd is de basis van de YZ125 al jaren vrijwel onveranderd, en dat waardeer ik enorm. Niet alles hoeft veranderd te worden om het veranderen. De YZ125 is een sterke motor direct uit de krat en trekt zelfs na 20 uur nog als nieuw.
Wat ik erg mooi vind aan de 70th Anniversary Editions is het zadel. Dit speciale zadel biedt extra grip bij het naar achteren schuiven, maar maakt het juist makkelijker om naar voren te bewegen bij het insturen van bochten.
Een van mijn favoriete eigenschappen van de YZF-modellen is het mappingsysteem en de vrijheid die je daarin hebt. Je kunt de motor perfect afstellen op elk circuit en alle omstandigheden. Binnen die instellingen kun je ook de toerenbegrenzer aanpassen wanneer launch control actief is—een functie die naar mijn idee te weinig wordt benut.
Een ander groot pluspunt van de YZ125 is dat hij nog steeds een carburateur heeft. Hierdoor kun je eenvoudig de sproeiers en naaldpositie aanpassen aan baan en omstandigheden. Hoewel dit misschien ouderwets lijkt ten opzichte van de injectiesystemen van Oostenrijkse merken, hoor ik van veel rijders dat daar nog kinderziektes in zitten. Dat onderstreept opnieuw dat niet alles veranderd hoeft te worden om het veranderen.
Dit punt is zowel een plus als een min, afhankelijk van de motor. Ik ben erg te spreken over de banden op de YZ125. Deze wordt geleverd met Bridgestone X20-banden, waar ik een grote fan van ben. De YZF450 daarentegen heeft Dunlop MX34-banden, en die bevallen mij totaal niet. Ik heb moeite om grip te vinden en heb vaak het gevoel dat ze uitbreken. Dit is natuurlijk persoonlijk, dus anderen kunnen hier anders over denken—maar voor mij is het een minpunt op de 450 en een groot pluspunt op de 125.
Er zijn veel dingen die de YZ-modellen op papier sterk maken, maar dit zijn de punten waar ik de afgelopen 20 uur het meest van heb geprofiteerd.
Getest en geschreven door Brad Wheeler
